به نام آفریننده ی زیبائی ها

کیبورد لپ تاپ لیزی که باهاش کار میکردم خراب شده و کامپیوتر کارم هم فونت فارسی نداره و اصلا چیز داغونیه نمیشه کاریش کرد.
به خاطر همین دیگه خیلی وقته ننوشتم.
خدا رو شکر سال ۹۰ تا اینجا بد نبوده.
البته مشکلات زیاد بوده ها ولی خدا رو شکر میکنم صبرم زیاد شده.
دم سال تحویل فقط دعام این بود خدایا هرچی خودت صلاح میدونی، فقط کمک کن من بتونم تحمل کنم و باهاش کنار بیام.
جواب ادمیشن هامون اومده ولی پرت و پلا!
شهرهایی که ادمیشن از دانشگاهش گرفتیم با ماشین ۱۲ ساعت از هم فاصله دارن.
نه دوست دارم لیزی به خاطر من از موقعیتش بگذره و نه دوست دارم خودم این کارو بکنم و این موضوع الان مهم ترین چالش زندگیمونه.
دلم برای سنجولی و قندولی یه عزیزم تنگ شده و واقعا دوست دارم بیشتر باهاشون در ارتباط باشم.
الان دارم با کیبورد فارسی مجازی می نویسم و باسنگم داره جر میخوره D:
به خاطر همین کوتاه مینویسم.
برام دعا کنید دوستان.

به نام آفریننده ی زیبائی ها

مادرم از ابتدا توی گوشم خوانده بود که صبر خدا زیاده تو تلافی کردن بدی آدمها! ظالم همیشه سالمه! و از این دست حرفهایی که به آدمی که بهش بدی شده و ظلم دیده رو ناامید میکنه از هر عدالتی که خدا قولش رو داده.

من اما بعد از ازدواجم فهمیدم خیلی هم حرفائی که مادرم میزد درست نبوده. یا حداقل توی مورد خودش اینطوری بوده! خانواده ی شوهر من شاید به اندازه ای که خیلی ها مینویسن کرم نریخته باشن و بی شعور نبوده باشن، ولی خیلی کارها کردن که من رو واقعا اذیت کرد و تاثیرات بدی روم گذاشت. واقعیت اینه که من خیلی لقمه ی گنده تر از دهنی براشون بودم و از نظر مالی و فرهنگی و اجتماعی خانواده ی من خیلی خیلی خیلی بالاتر بودن. و خوب آدم وقتی لقمه ای برای دهنش گنده باشه و بخواد تو دهنش جا بکنه چیکار میکنه؟ تیکه تیکه اش میکنه! خوب این انتخاب خودم بود و الان نمیخوام بگم اشتباه کردم یا کار درستی کردم. مهم نتیجه شه که من الان خیلی اذیت شدم و اون زندگی ای که انتظارشو داشتم ندارم. 

داشتم میگفتم که خدا خیلی زود نتیجه ی بعضی بدی هایی که به من کرده بودن رو داره میده. یادتونه گفتم عید اولی که باید عروس رو عزت میکردن مادرشوهرم دنبال باسنگ مامان جونش راه افتاد و یه دو هفته ای خبرشون رفتن مسافرت و حتی سال تحویل هم نبودن؟ سال بعدش خواهرجونش زائیده بود و مادرشوهرم باسنگشو چسبوند زمین که امسال مسافرت نمیریم! امسال هم همین چند دیقه پیش مطلع شدیم شوهرخاله اش که پدرشوهر همون خواهرش میشه فوت کرده و خوب وقتی خواهرش و مادرش بمونن کی اینو ببره مسافرت؟ اولش گفتم اینا که از شعور خلاصن به فلانشون هم نیست پا میشن مسافرتشون رو میرن. ولی خوب وقتی بحثه فامیل مادریش باشه این از بچه اش هم واجب تره! به هر حال من خوشحالم که الان ریده شد تو عیدشون (نه عزیزم من در مقابل بدجنسی های اونا تا حالا یه بدجنسی هم انجام ندادم. این رو هم تو دلم میگم و اینجا مینویسم وگرنه به هیچ کسی بروز نخواهم داد).

یادمه دائی مادرم که فوت کرده بود بابا و مامان لیزی و مادربزرگش فقط شب شام غریبان اومدن و هیچ کدوم دیگه از مراسما رو شرکت نکردن! هیچ کس هم از فامیلش زنگ نزدن حتی یه تسلیت بگن. لیزی هم اگرچه سر مراسم دفن و شام غریبان و سوم اومد ولی سر بقیه اش هی بازی در آورد و کار دارم و فلان رو بهونه کرد. خوب من خوشحالم که همیشه اول اونا خودشون رو نشون میدن و بعدش نوبت نشون دادن من میشه! من هم دقیقا همون کار رو در قبال اونا میخوام انجام بدم. یکی دو تا مراسم رو بیشتر نمیرم و لیزی هم بخواد نطق بکشه (البته خودش که تو این خطا نیست. مادرش زنگ میزنه بهش خط میده) جرش میدم. پیه هر دعوائی رو به تنم مالیدم!

بازم میدونم الان میگید این چقدر دختر بدیه. ولی چند وقت پیشا خیلی عصبی شده بودم و کلی گریم گرفت و گفتم خدایا اون سال عید منو خراب کردن امیدوارم هیچ سالی عید بهشون خوش نگذره. البته بعدش گفتم خدایا غلط کردم حالا یه حرفی زدم ناراحت و عصبانی بودم شما نشنیده بگیر (بعد از اون فشار پدرش رفت بالا و سابقه سکته هم داره و من کلن به غلط کردن افتاده بودم!)، ولی خوب الان میدیدم همچین هم نشنیده نگرفته!

خدایا کمکمون کن آدم شیم.

کمک کن دل هیچ کسی رو نشکنیم.

به نام آفریننده ی زیبائی ها

جاتون خالی.

هفته ی پیش به همراه لیزی یه سفر کوتاه به مشهد داشتیم که واقعا عالی بود.

قصدمون این بود که آخر اسفند یه سفر مشهد رو بریم چون از یه طرف در طول عید به خاطر وضعیت نامشخص لیزی ممکن بود نتونیم سفر عید بریم و از طرف دیگه خیلی وقت بود دلم مشهد میخواست و اسفند یکی از خلوت ترین موقع های مشهده.

خلاصه اینکه داشتیم اینترنتی سرچ میکردیم بلیط هواپیما چارتری پبدا کنیم که دیدیم یه تور با قیمت مناسب هتل 4ستاره (البته خود سایت هتل زده 3ستاره و در همین حد هم بود) برای دو شب و سه روز با صبحانه و نهار و شام هست و قیمتش از بلیط هواپیما فقط نفری 40 تومن بیشتره!

ما هم که پایه ی مفت خوری :))))

دیگه فردای همون روز تور رو رزرو کردم و 3شنبه صبح هم پروازمون بود.

رفتنی 1 ساعت تاخیر داشتیم که خوب به نظرم خیلی بد نبود. ما انتظار بیشتر از ایناش رو داشتیم :))

وقتی رسیدیم ترنسفر هتل اومد دنبالمون و رفتیم وسایل رو تحویل دادیم و گفتن برید نهار بخورید تا اتاق آماده بشه.

هتل نوساز و تمیز بود و غذاهاش هم کیفیت قابل قبولی داشتن و در کل ما که واقعا راضی بودیم. برای نهار سالاد بار داشتن که اون هم تنوعش خوب بود.

بعد از نهار اتاق رو تحویل گرفتیم و یه کم استراحت کردیم و برای نماز مغرب و عشا آماده شدیم بریم حرم. از هتل تا حرم حدود 15 دقیقه راه بود و ما تو این چند روز یکی دو بار پیاده رفتیم و بقیه اش رو با ماشین.

بعد از نماز یه دو ساعتی حرم بودیم برای زیارت و بعدشم اومدیم هتل شام خوردیم و خوابیدیم.

فرداش بعد از صبحانه دوباره رفتیم سمت حرم برای بازدید موزه آستان قدس. چون وقتمون کم بود خیلی نمی تونستیم گردش بریم و تصمیم گرفتیم همون جاهای دیدنی اطراف حرم رو ببینیم.

من موزه های خیلی از جاهای دنیا رو دیدم. خدائیش ایران از نظر دارائی های فرهنگی و تاریخی فوق العاده قوی یه ولی متاسفانه خیلی خوب اینها رو به نمایش نمی ذاره. موزه های خارجی و خصوصا موزه های آمریکا از ابتدائی ترین چیزها چنان موزه های اینتراکتیوی می سازن که آدم واقعا 5-6 ساعت میره توش و بیرون نمی یاد. موزه های ما فقط یه سری ویترین همراه با یه توضیح ساده کنار هر وسیله است در حالی که اونا هم راهنمای صوتی دارن و هم کنارش بازی برای بچه ها دارن و خیلی چیزهای دیگه. البته این مورد رو هم باید در نظر گرفت که ورودی موزه های اونها گرونه و شاید براشون میصرفه چنین کاری انجام بدن. ولی ایران چون خیلی توریست زیادی جذب نمی کنه و بیشتر افراد داخلی هستن که از موزه ها بازدید می کنن شاید این افزایش قیمت باعث کاهش بازدید بشه.

بگذریم.

بعد از دیدن موزه ی آستان قدس می خواستیم موزه فرش رو هم کنارش بریم که نزدیک اذان بود و داشت تعطیل می شد.

اون روز هم به زیارت و بعدش نهار و استراحت و بستی خوری (وااااااااااااااای. هنوزم از یادآوریش آب میفته دهنم. تو میدان بسیج (یه میدانی هست تو خیابان امام رضا که ایستگاه مترو هم داره) یه بستی فروشی بود که برادرم آدرسشو داده بود و فوق العاده بستنی زعفرونی خوشمزه ای داشت. قشنگ مزه ی شیر می داد و زعفرون و توش هم پر از بادوم و پسته بود فقط 500 تومن!) و شام و خواب.

فردا هم روز چک آوت بود و صبحانه خوردیم و حموم رفتیم و چمدون رو بستیم و کارای خروج رو انجام دادیم و رفتیم حرم. زیارت وداع رو انجام دادیم و من واقعا با یه آرامشی از حرم اومدم بیرون (خدایا خودت به حق امام رضا حاجات من و همسرم رو برآورده کن. خدایا امیدمون رو ناامید نکن). بعد از اون یه سری دونات و کیک و کلوچه به عنوان سوغاتی و واسه مصرف خودمون خریدیم و بعدشم رفتیم نهار یه ماهیچه ی فوق العاده خوشمزه زدیم به بدن. البته دلم میخواست واسه مامانم اینا یه قاب نمادین از کاشی ای حرم بخرم چون خیلی خوشگل بود و دوستش داشتم ولی متاسفانه مغازه ی فرهنگی آستان قدس بسته بود و نشد :(

و اما حالا می رسیم به بخش هیجان انگیز سفر :))))

پرواز ساعت 17:45 بود و ما برنامه ریزی کرده بودیم که تا ساعت 4 هتل باشیم و بعدش یه چایی بزنیم به بدن و بعدش هم ماشین بگیریم و بریم فرودگاه و یک ساعت قبل از پرواز اونجا باشیم.

طبق برنامه ساعت 4 رسیدیم هتل و من روسری مو از چمدون در آوردم که با مقنعه عوض کنم و لیزی هم چایی سفارش بده. رفتم دستشوئی و دیدم که گل سرم شکسته و شروع کردم موهامو بافتم و با سنجاق سفت کردم و خوشجیل موشجیل هم کردم و اومدم بیرون دیدم لیزی نشسته و چایی ها رو هم ریخته و منتظر منه بریم بخوریم.

نشستیم به چایی خوردن و از 4:15 گذشته بود. گفتیم فدای سرمون حالا 45 دقیقه به پرواز میرسیم فرودگاه. یه دفعه من بهم الهام شد و گفتم لیزی بذار ساعت پرواز رو نیگا کنم. آحه اومدنی هم 9:45 بودیم و یه حسی بهم گفت نکنه این 5:45 که تو ذهنمه 45 اش مال خودش نباشه :)))

خانومی که شما باشید من بلیط ها رو در آوردم و دیدم ساعت پرواز رو زده 17:15. نیشم باز شده به لیزی میگم پرواز نیم ساعت جلو افتاده :)) لیزی اولش فکر کرد شوخی میکنم و بعدش که خودش دید عین فشنگ پرید چمدون رو تحویل گرفت و واستاد ماشین بگیره. منم ریلکس گفتم یه خورده طول میکشه ماشین بیاد بذار چایی مو بخورم (اصن خودمم نمیدونم چرا اینده ریلکس شده بودم. شاید مطمئن بودم جا میمونیم دیگه می دیدیم حرص خوردن فایده نداره D:). خلاصه لیزی اومد و گفت ماشین نداره و خودمون از بیرون می گیریم و دو تایی عین جت پریدیم.

حالا منم کفشای اسپرتم نیست و پاشنه دار پوشیدم با این تیپ چسان فیسان دنبال لیزی می دوئیدم.

یه ماشین دم هتل واستاده بود همون رو گرفتیم. یه خورده هم ترافیک بود و من کلن چون هیچ امیدی نداشتم خنده های هیستریک می کردم :))

ساعت 4:50 بود که رسیدیم دم فرودگاه و تا به گیت کارت پرواز برسیم هم 5 دیقه طول کشید.

آخرین نفری بودیم کارت پرواز رو گرفتیم و من که خیالم راحت شده بود به لیزی گفتم خوب خدا رو شکر رسیدیم حالا من برم دستشوئی که حالم بده!

از گیت بازرسی که داشتیم رد می شدیم دیدیم بلندگو خودشو پاره میکنه که مسافرای پرواز فلان کسی دیگه نبود؟ داریم میریما :))) خلاصه منم دیدم هوا پسه برم دستشوئی جا میمونیم حتما و دوئیدیم با لیزی سمت اتوبوس.

فکر کنم جزو اولین پروازای داخلی بود که اینقدر سر ساعت و دقیقه پرید D:

خدا رو شکر که به موقع رسیدیم و واقعا اگه 5 دقیقه هم دیرتر می رسیدیم شاید هواپیما رو میس میکردیم.

این بود خاطره ی من از سفر به مشهد

به نام آفریننده ی زیبائی ها

5شنبه هفته گذشته مهمون داشتم.

برای اولین بار بود که خاله ام و پدربزرگم و دائی هام رو دعوت می کردم خونمون.

البته قبلا دو-سه بار خاله اینا همراه پدربزرگم اومده بودن و یه بار هم زنونه زن دائی هام اومده بودن، ولی خوب این رسما اسمش مهمونی بود و همه کاراش رو هم خودم کرده بودم.

مناسبتش به خاطر تولد مامانم بود.

از دو سه روز قبلش همه تمیزکاری های خونه رو انجام دادم و مواد رو تهیه کردم.

لیست غذاهام اینا بود:

- سوپ شیر و جو

- ته چین مرغ

- گراتن مرغ و کدو

- کشک بادمجون

- ماکارونی برای بچه ها و البته لیزی D:

- سالاد الویه

- سالا کلم ایتالیایی

- ماست و خیار

- دسرها شامل: کرم کارامل، کرم شکلات، دسر میوه موز

دسر کارامل و کارامل شکلات رو از دو روز قبلش گذاشتم که حساب خودشو بگیره. در کنارش هم دسر میوه ای موز گذاشتم که هر سه تاش خیلی خوشمزه بود و همه دوست داشتن (راستش همونجور که گفتم من استعداد در آوردن ژله از قالب رو ندارم D: و اینکه تو ظرف سرو بشه رو هم اصلا خوشم نمیاد. دسرهایی که با شیر درست میشه یه خوبی داره که خیلی راحت از ظرف جدا میشه و همه هم متفق القول نظرشون این بود طعمش از ژله خیلی بهتره. به همین دلیل اینا رو گذاشتم)

الویه رو هم 4شنبه درست کرده بودم و فقط سسش رو نزده بودم.

کدوهای گراتن رو هم نگینی کرده بودم و گذاشته بودم یخچال.

بادمجونهای کشک بادمجون هم سرخ کرده بودم و تو یخچال بود.

صبح 5شنبه زود پا شدم. مرغ ها رو ریختم تو قابلمه (برای گراتن و الویه و ته چین مرغ میخواستم) و قابلمه رو گذاشتم رو بخاری که آروم با حرارت بخاری بپزه.

بعدش اومدم کدوهای نگینی رو سرخ کردم و بعدشم هویج رو با آبلیمو و آب گذاشتم بپزه و سس بشامل و قارچشم درست کردم و همه رو با هم تو پیرکسی که میخواستم سرو کنم ریختم.

و اما جدا از غذاها میخواستم کیک تولد مامانم رو هم خودم درست کنم! به همین دلیل بعدش مشغول به درست کردن مایع کیک شدم و تو یه قالب قلبی ریختم. کیکش خیلی عالی شد و پف کرد و قشنگ یه قلب حجم دار شد. خامه رو به مدت طولانی زده بودم و گذاشته بودم یخچال. بعد از اینکه کیک پخته شد درش آوردم و برش زدم و گذاشتم یه کم خشک شه. 3 تا برش زده بودم و لایه اول خامه و موز و گردو زدم و لایه دوم همون مواد منتها آناناس جایگزین موز شد. بعدشم یه کم آب لبو که از قبل نگه داشته بودم قاطی خامه کردم که رنگش یه صورتی یه خوشگل شد. تنها ایرادش این بود که یه کم شل شد و دیگه نتونستم شکوفه های خامه ای بدم رو کیک.

بعد از درست کردن کیک تقریبا ساعت 2 شده بود! زودی مرغا رو ریش ریش و نگینی کردم و گراتن رو آماده کردم و پنیرها رو روش چیدم و گذاشتم تو اتاق. الویه رو هم آماده کردم و سس زدم و گذاشتم تو یخچال.

بادمجونا رو ریختم تو قابلمه با آب و سوپ رو هم بار گذاشتم.

هدیه مامانم یه عکسشون که همون روز آتلیه انداخته بودیم و خیلی خوشش اومده بود رو گفته بودم رو شاسی بزنه و قرار بود اونم برم بگیرم که خدا رو شکر لیزی ماشین رو برده بود و قرار شد اون بره بگیره وگرنه به هیچ کاریم نمی رسیدم!

خاله ام و یکی از زن دائی هام زود اومدن تا بادکنک و اینجور چیزا باد کنن و متاسفانه من هنوز ماکارونی و ته چینم مونده بود. خیلی بد شد همش تو آشپزخونه بودم و نتونستم درست حسابی پذیرائی کنم.

خلاصه با هر دردرسری بود این دوتا آخری رو هم آماده کردم و یه کم آروم و قرار گرفتم.

شام رو ساعت 10 سرو کردیم. همه کلی تعریف کردن و کلی از تزئینات و غذاها خوششون اومده بود. گراتن رو از همه بیشتر دوست داشتن و تموم شد! ماکارونی رو هم که قالبی درست کرده بودم (مثه همون که عکسشو گذاشته بودم) خیلی خوششون اومد. الویه هم خارپشتی درست شده بود و کلی بچه ها حال کردن باهاش. فقط ته چین خیلی موند و کسی نخورد که فکرشو نمیکردم چون همه ته چینای منو دوست داشتن قبلنا!

بعدشم برای پذیرائی به جای میوه اسموتی دادم (فکر میکردم ملت خوششون بیاد ولی اصلا استقبال نکردن! کلا خونواده ی من با چیزای جدید میونه ندارن و اونقدی حال نمیکنن). تو لیوان های یک بار مصرف نصفشو اسموتی موز و کیوی و پرتقال و سیب ریختم و نصف بقیه اش رو هم انار دون شده یکی از دائی هام آورده بود ریختم. روش هم از این چترهای کوچیک و جینگول گذاشتم.

بعد از اون هم میز نوشیدنی ها رو چیدم. دو تا قوری آب جوش همراه با چای در طعم های مختلف (ساده، نعناع، پرتقال، لیموئی، چای ترش، گل گاوزبان، سبز، سبز با عسل، سیبز با دارچین، بابونه) و نسکافه و هات چاکلت.

بعد از اونم که تولد شروع شد و کیک رو آوردیم و کلی عکس انداختیم و هدیه ها رو دادیم و مامانم کلی خوشحال شد.

آخرشم پدرم دو تا تراول 50 ای به من داد گفت کلی زحمت کشیده بودی (و من کلی ذوف مرگ شدم!) و به علیرضا هم برای اینکه دلش نشکنه یه 50 ای داد و گفت من که میدونم اینو بعدش میدی به خودش D:

خلاصه بجز یه چند باری که من سگ شدم! شب خوبی بود. دلیل این بداخلاقی هام هم اخلاق بد خودمه. من فوق العاده آدم کمال گرائی هستم که میخوام همه چی پرفکت باشه! از هیچ کسی واسه کاری کمک نمی گیرم و خوب این باعث میشه خودم خیلی خسته و خورد بشم.

اگر قرار باشه بار دیگه مهمونی بدم حتما حتما غذاهائی رو میذارم که روز قبل آماده شده باشه و تو یخچال باشه و روز مهمونی فقط گرم کردن بخواد. سعی میکنم بیشتر کنار مهمون هام باشم تا تو آشپزخونه. فکر کنم اینجوری به مهمونا هم بیشتر خوش میگذره.

فعلا حجم عکسا رو کم نکردم. شاید تو پست بعدی بذارمشون و البته رمزدار هم میذارم.

بجز سنجد و قندول فکر کنم هیشکی دیگه اینجا رو نمیخونه :))

به نام آفریننده ی زیبائی ها

چه برف قشنگی داره میاد.

همینجوری ادامه پیدا کنه و آفتاتب در نیاد فردا میشه کلی برف بازی کرد.

امروز لیزی رو سر کار گذاشتم اساسی D:

با اسکایپ به مبایلش زنگ زدم و دستمو گذاشتم جلو دهنم یه خورده انگلیسی حرف زدم و همش هم ادای قطع و وصل شدن در آوردم :))

الان کلی تو کفه این کی بوده و چه حیف که قطع میشد و حالا چجوری باهاش تماس بگیرم و ...

چون با اسکایپ شماره نمیفته.

خیلی خندیدم!

دلم درد گرفت D:

امشب بیاد بازم سر کارش میخوام بذارم.

به نام آفریننده ی زیبائی ها

3شنبه رفتیم عکسا رو دیدیم.

عکسای سالگرد خودمون بد نشده بود. یعنی از اول هم قصدم این بود که یه عکس بگیرم بذارم تو آلبوم مخصوص سالگردها که ایشالا بعد از صد سال D: گذر زمان رو تو این عکسا حس کنیم.

ولی عکسای مامانم اینا خیلی خیلی خوب شده بود.

پدر و مادر من کلا تو این فازها نبودن و نیستن. یعنی یه بار هم آتلیه نرفتن عکس بندازن و به خاطر شغل هایی که دارن همیشه خودشون رو وقف مردم کردن و وقتشون اول مال مردم بوده بعد مال خودشون.

یه عکس دارن از این تیریپ های قدیمی. مامانم نشسته و پدرم واستاده. مامی یه کلاه سرش گذاشته و یه خز سفید پیچیده دورش و هر دوشون خیلی قشنگ خندیدن. دلم میخواد اون عکس رو بزرگ کنن رو شاسی و بزنن به اتاق خوابشون. عکسهای تکی و دو نفرشون هم خیلی خوب شده. یه سری عکس خانوادگی هم با لباس عروس من گرفتیم و یه سری هم عکس با حجاب. یه ژورنال خوب از توش در بیاد ایشالا :)

راستی واسه ولنتاین چیکار میکنین شما؟ البته ما ولنتاین نمیخوایم بگیریم و سپندارمذگان برگزار میکنیم. ولی قرتی بازیاش مثه همون ولنتاین میشه احتمالا :))

من تو ادامه مطلب میگم میخوام چیکار کنم D:

به نام آفریننده ی زیبائی ها

دیروز رفتیم آتلیه که هم عکسای سالگرد عروسی مون رو (البته با تاخیر 6.5 ماه D:) بندازیم و هم یه سری عکس خانوادگی بگیریم.

یهنی رسما دهنم سرویس شدااااااا! هرکی واسه خودش یه برنامه ای داشت پدرم در اومد تا اینا رو با جیغ و داد و تهدید جمع کنم و ببرم عکس بندازم ازشون! یعنی تهش از آدم طلبکار هم هستن و غر میزنن (البته به جز لیزی که واقعا دیروز خوش اخلاق بود و باعث شد کلی بیشتر دوستش داشته باشه).

تور و لباس عروسم مال خودمه. ولی حیف که تاجم رو اجاره کرده بودم و برای خودم نبود. به خاطر همین 5شنبه هلک هلک پا شدم رفتم کوچه برلن و یه تاج خریدم. اولش یه قیمتایی میگفتن! همش حدد 50-60 تومن. نمیخواستم اینقدر هزینه کنم و به خاطر همین یه تاج گرفتم 17 تومن. با اینکه قیمتش زیاد نبود ولی واقعا تو عکس خیلی قشنگ دیده میشد.

جمعه هم با مامانم رفتیم آرایشگاه. یه جا رو پیدا کردم آرایش صورت و شینیون رو میگیره 13 تومن D:

موهامونو در عرض یه ربع (روی هم مال هردومون) شینیون کرد. خوب کارش عالی نبود ولی بد هم نبود. یه مدل خیلی خیلی ساده درست کرد. من خیلی راضی نبودم ولی مامانم میگفت رو هم 13 تومن پول دادی میخوای جمیله هم برات برقصه؟ :))

با اینکه کلی حرص دادن بهم ولی خوب خیلی راضی ام که این هماهنگی رو انجام دادم و رفتیم عکس گرفتیم. چون روز عروسیم عکاسه خیلی بی حوصله بود و عکس آتلیه ای همراه خانواده ازمون ننداخت و من خیلی راضی نبودم. در کنار اون باعث شد مادرم و پدرم یه سری عکسای خوشگل دو تایی و تکی بندازن. چون به عمرشون اینا آتلیه نرفته بودن!

خلاصه با اینکه کلی خسته شدم ولی روز خوبی بود. کلی همدیگه رو اذیت کردیم و به عکسا و فیکورای دوتایی هم می خندیدیم. حالا تا آخر این هفته بریم ببینیم عکسا چطوری افتاده .